Als werk leuk was, bestond deze discussie niet... 🐋

De discussie over de pensioengerechtigde leeftijd laait steeds weer op. 67, 68, misschien nog hoger. 

Maar misschien is het tijd voor een ongemakkelijke conclusie: dit

debat mist de kern. 

We doen namelijk alsof werk iets is waar je zo snel mogelijk vanaf wilt. Pensioen als einddoel, als bevrijding. En dus voelt elk extra jaar als een verlies. 

Maar wat zegt dat eigenlijk? 

Vooral dat we werk blijkbaar zo hebben ingericht dat het energie kost in plaats van geeft. Daar zit het echte probleem.

We besteden het grootste deel van ons leven aan werken, en toch accepteren we dat het iets is om vol te houden in plaats van iets dat energie geeft. Dat mensen zich leeg voelen, aftellen naar het weekend en uiteindelijk naar hun pensioen.

Stel dat werken leuk is. 

Dat je energie krijgt van wat je doet.

Dat je talenten worden benut.

Dat je betekenis ervaart. 

Dan wordt de vraag ‘wanneer mag ik stoppen?’ ineens veel minder belangrijk.

De discussie zou dus niet moeten gaan over hoe lang we moeten werken, maar over hoe we werken. 

Waarom zijn er nog zoveel banen die mensen uitputten? 

Waarom is goed werk, met autonomie, ontwikkeling en zingeving, niet de norm? 

Als we dat serieus nemen, verandert alles. 

Dan wordt langer doorwerken geen straf, maar soms zelfs een logische keuze. En pensioen geen harde grens, maar een geleidelijke overgang.

Misschien is dat het echte debat dat we moeten voeren.

hashtag#executivesearch hashtag#andthebigfish 🐠 hashtag#AI hashtag#futureofwork 

hashtag#brutallyhonest