🐠🐠 De veiligste CEO van Nederland 🐟🐟

Die bestaat niet. En toch duikt hetzelfde profiel opvallend vaak op.

De juiste werkgevers op het cv. Een herkenbare loopbaan. Bekend bij iemand in de raad van commissarissen. Zichtbaar, maar nooit controversieel. In de gesprekken klinkt het steevast hetzelfde: verbindend én resultaatgericht, strategisch én hands-on, authentiek maar niet ongemakkelijk, vernieuwend maar wel herkenbaar. Een profiel waar weinig op tegen is.

En misschien is dat precies het probleem.

Want lang niet altijd wordt de kandidaat gekozen die het meeste toevoegt aan de organisatie. Veel vaker wordt gekozen voor degene bij wie de benoeming het makkelijkst uit te leggen is. Mislukt die veilige keuze, dan was het in ieder geval begrijpelijk. Mislukt een onverwachte kandidaat, dan is de vraag meteen: waarom namen we dit risico?

Zo ontstaat iets paradoxaals. Organisaties zeggen dat ze verandering willen, maar selecteren op herkenning. Ze vragen om diversiteit, maar kiezen voor geruststelling. Ze zoeken leiderschap voor de toekomst met criteria uit het verleden.

Dat is een van de grootste valkuilen bij CEO-selectie: niet bewust kiezen voor de beste kandidaat, maar onbewust voor de kandidaat die het minste benoemingsrisico oplevert.

Dus een vraag aan CEO's, commissarissen en investeerders: wanneer heeft u voor het laatst iemand benoemd van wie u vooraf een beetje nerveus werd?

Brutally honest: misschien is de veiligste CEO uiteindelijk wel de meest risicovolle keuze. In ieder geval voor de onderneming. 🎣