Scaleup: veel energie & ambitie, maar topsport?

Veel ambitie. Weinig topsport

Ik hoor het vaak:

“Bij ons is het topsport.”

Meestal gezegd met lichte trots. Lange dagen. 

Hoge druk. Alles tegelijk. Bedrijf staat op 1.

Ik kijk dan om me heen

Een chaotische scale-up vibe.

Jonge, slimme mensen die vooral veel uren maken.

Founders die van idee naar idee schieten.

Weinig kaders. Weinig rust. Veel energie.

Begrijp me niet verkeerd: het is vernieuwend, 

ondernemend en vaak succesvol.

Maar topsport?

Vanuit mijn ervaring met echte topsporters zie ik iets anders.

Rust. Reinheid. Ritme.

Een ijzeren discipline.

Zo min mogelijk energie verspillen aan randzaken.

Een topsporter heeft een kraakhelder doel.

Weet wanneer hij moet versnellen.

En vooral: wanneer hij moet vertragen.

Hij/zij/x omringt zich met het beste team.

Niet met ja-knikkers.

Niet met chaos.

Maar met mensen die beter zijn dan hij/zij/x op specifieke onderdelen.

Dat is geen romantiek. Dat is structuur.

In veel scale-ups zie ik het tegenovergestelde.

Veel talent, weinig focus.

Veel ambitie, weinig kader.

Veel energie, weinig richting.

Daar is niks mis mee! 

Je kunt er succesvol mee worden.

Een exit kan net zo voelen als een olympische medaille.

En eerlijk is eerlijk: dat is maar weinigen gegeven.

Maar laten we het dan ook eerlijk noemen.

Dat is geen topsport mentaliteit.

Dat is ondernemingsdrift.