Je kent ze wel. CEO’s met titels groter dan hun nachtrust. Agenda vol, Zoom aan, telefoon roodgloeiend. Altijd onderweg, nooit aanwezig. En maar denken dat het erbij hoort. “Nee” zeggen? Dat is voor amateurs. Echte leiders tikken nog een PowerPoint weg om drie uur ’s nachts. Totdat het klapt. De mensen zien dan geen leider meer, maar een zombie met of zonder das en/of hoge hakken. En geloof me: wallen inspireren niet. Een organisatie kan vaak een hoop hebben. Een dipje in de omzet. Een mislukte innovatie. En ook een slecht kwartaal. Maar een vermoeide CEO? Daar gaat alles van kraken. Want die is de energie van een organisatie en heeft een belangrijke voorbeeldfunctie. De CEO is de koers. Als die op omvallen staat, voelen alle medewerkers dat. Dus, beste CEO: stop met doen alsof je onmisbaar bent. Slaap. Sport. Eet eens iets zonder E-nummers en dat niet uit een zakje komt. Gun jezelf lucht. Want een fitte CEO is geen luxe. Het is noodzaak. Voor je mensen, je bedrijf en voor jouw kind dat thuis alweer roept: “Mama/Papa, luister je?” Ze kijken naar je en zien geen leider maar een doodmoe mens die nog net overeind blijft dankzij koffie en adrenaline en vastgeplakt is aan het mobiel. Inspirerend is anders. En ze zien vaak meer dan je denkt.  Dus ja, zorg voor jezelf. Niet morgen, maar nu. En vooral: gun jezelf ruimte om te denken. Want als jij niet fit bent, gaat jouw organisatie dat ook niet zijn. Een fitte CEO is immers geen luxe. Het is een bittere noodzaak. Voor jou. Voor je mensen. Voor de toekomst...🐟

Het afgelopen jaar heb ik het een aantal keer zien gebeuren: we posten niet al onze vacatures maar als ik er één post voor een mooie vaste of interim C-level rol dan stroomt mijn mailbox en what’s app vol met reacties. Klinkt goed, toch? Maar het grootste gedeelte van die reacties komt van mannen. En dat is geen toeval. Uit gesprekken en ervaring blijkt: veel vrouwen solliciteren pas als ze álle vinkjes op een vacature kunnen zetten. Terwijl mannen vaak denken: “Ik pas op 70%? Prima, ik ga ervoor.” Een ander voorbeeld. Kort geleden organiseerden we als &The Big Fish een sportief klantevent. Superleuk, goede energie. Maar ook daar viel me weer iets op: van de tientallen deelnemers waren er maar een paar vrouwen aanwezig. Ik weet dat het anders kan Begin 2019 heb ik samen met een goede zakenrelatie Chicks in Digital en Innovatie opgericht voor vrouwen in senior management in digital en innovatie. Inmiddels zijn we met meer dan 160 topvrouwen en zien we elkaar op meerdere netwerkbijeenkomsten per jaar. We helpen elkaar, delen kennis en spelen elkaar business toe. Dat werkt heel goed. Want zodra vrouwen de ruimte voelen en elkaar versterken, ontstaan er kansen En nu? Ik ben benieuwd: wat kan ik als founding partner bij een executive search & interim solutions bureau concreet anders doen om nog meer vrouwen over de streep te trekken en te solliciteren ook als de match niet helemaal 100% is? 👉 Moeten we nog directer en actiever vrouwen uitnodigen en/of anders benaderen? 👉 Of moeten wij als vrouwen ook zélf leren om sneller te zeggen: “Ik ga ervoor, ook al is de match niet 100%”?

Afgelopen weekend las ik een interview met Mijntje Lückerath in NRC, Lückerath is de samensteller van de Female Board Index. In het artikel staat dat Amerikaanse bedrijven hun diversiteitsbeleid van hun website halen. Te politiek beladen, te gevoelig. Maar ondertussen willen diezelfde bedrijven wél diverser worden. Want ‘de maatschappij vraagt erom', stelt Lückerath. Ik moest even met mijn ogen knipperen. Dit klinkt toch als een contradictio in terminis waar zelfs Mirjan Bikker rode oortjes van krijgt? Je bent vóór diversiteit, maar je zegt het niet hardop. Je wilt meer kleur, meer lghbtQ, meer invalshoeken etc., maar zodra het woord diversiteit op papier staat, krijgt de juridische afdeling buikpijn en haalt de communicatieafdeling het gummetje tevoorschijn. Diversiteit in stilte, achter de schermen, zonder dat iemand het merkt. Net zoiets als vegetarisch eten bij kaarslicht, maar in het donker toch stiekem een Dobben kroket wegwerken. En wat ik nog vreemder vind: dat dit een beetje goedgepraat wordt. Alsof je zegt: ‘Het is toch mooi dat ze het wél doen, al zeggen ze het niet?’ Sorry, maar als je ergens in gelooft, spreek je je uit. Punt. Anders wordt het een toneelstuk voor aandeelhouders, zonder overtuiging. Ik vind dus dat Lückerath dit niet had mogen polijsten. Want woorden doen ertoe. Zeker als het gaat om iets waar de samenleving om schreeuwt, zoals Lückerath zelf zegt. Nu begrijp ik dat er bedrijven zijn die (financieel) afhankelijk zijn van de overheid en daarom voorzichtig manoeuvreren. Maar eerlijk gezegd vraag ik me af of dat een valide argument is. Juist dan heb je de verantwoordelijkheid om te laten zien dat je voor gelijke kansen staat, in plaats van halfslachtig wegduiken achter politieke gevoeligheden. Dus, beste CEO’s én managementteams: als je écht diverser wilt zijn, zeg het dan ook. Zet het op je website, in je jaarverslag, op de muur van de wc’s als het moet. Maar stop met halfslachtig schuilen achter vaagheden. Diversiteit onder de tafel schuiven is nog altijd discriminatie in de praktijk. Blijf bij jezelf, hou vast aan wat je hebt ingezet en waai niet mee met de politieke wind. Want dan ben je geen frisse bries, maar gewoon een natte wind 🤣🤣. Wees gewoon brutally honest!

Afgelopen donderdag was Muiderberg  even het epicentrum van sportiviteit, gezelligheid en een tikje competitie. Geen saaie vergaderzaal, maar frisse buitenlucht, een flinke dosis energie en zo’n 45 CEO’s, investeerders en padelrackets. Ja, padel. Dat wonderlijke spelletje voor mensen die vroeger te slecht waren in tennis en te bang voor squash. Het idee was simpel: samen spelen, samen lachen, en ondertussen elkaar écht leren kennen. Want eerlijk is eerlijk, je ontdekt meer van iemand tijdens een rally van tien slagen dan tijdens tien vergaderingen. Buiten doe je zaken, buiten bouw je vertrouwen en dat bleek weer. Na een middag vol korte kennismakingen, verrassende duo’s en spannende potjes, ging één persoon er met de winst vandoor:  Jeroen Korving . Die man sloeg niet alleen de ballen, maar ook zijn tegenstanders het veld uit. Jeroen mag zich dan ook de trotse eerste winnaar van de &The Big Fish Bokaal noemen. Een beker die volgend jaar ongetwijfeld fel verdedigd gaat worden. En alsof dat nog niet genoeg was, sloten we af met een BBQ waar de gesprekken net zo lekker doorbakten als de hamburgers. Netwerken zonder dat het voelt als netwerken.  Dus dank aan iedereen die erbij was. Jeroen, succes met het bewaken van de bokaal. En tegen de rest zeggen we: tot de volgende keer. Want dit smaakt duidelijk naar meer.

Je hebt ze in elke organisatie. Vier type mensen, dit keer geen management kleuren 🏳️‍🌈. Laten we de types toch maar even noemen, niet omdat het kan of moet, maar omdat het gelukkig nog zomer is. Vakje 1: Mensen met kwaliteit én ambitie. De unicorns. De zeldzame wezens. Zoals jij. Je werkt hard, weet waar je heen wilt, en bent ook nog eens retegoed in jouw werk (en anderen vinden dit ook uiteraard). Die mag je koesteren, knuffelen, en af en toe gun je jezelf een verzetje. Jij houdt je bedrijf overeind. Zolang jij (en andere OSM-ers) tenminste niet weglopen omdat ze het zat zijn dat ze naast... Vakje 2: Mensen met kwaliteit, maar zonder ambitie. Geweldig in hun vak, maar nul behoefte om ‘door te groeien’. Vinden promoties onzin, blijven leren onzin, overleg een grote tijdverspilling en doelstellingen een uitvinding van de duivel. Ze doen gewoon hun werk (meestal) uitstekend, stellen de juiste vragen en gaan om vijf uur naar huis. Zonder schuldgevoel. Het zijn de stille motoren. Alleen jammer dat de manager-met-excel daar geen waardering voor heeft. Vakje 3: Mensen zonder kwaliteit, maar met ambitie. De gevaarlijkste soort. Ze hebben de skills van een natte vaatdoek, maar dromen van de directiekamer. En ze hebben ook de brutaliteit om er te komen ook. Ze managen zichzelf omhoog, trappen op de juiste tenen, likken de juiste laarzen. Voor je het weet zitten ze in het MT, besluiten ze over dingen waar ze niks van snappen, en vragen ze jou waarom jouw werk nog steeds niet af is. Vakje 4: Mensen zonder kwaliteit en zonder ambitie. De menselijke screensaver. Beweegt alleen als je erlangs loopt, en zelfs dan is het traag. Zit z’n uren uit, wacht op de pensioenleeftijd en kijkt ondertussen op Marktplaats naar tweedehands caravans. Het enige voordeel: ze vallen niet op. En weet je wat het wrange is? Organisaties worden vaak geleid door categorie 3. Overeind gehouden door categorie 2. Gedragen door categorie 1 (zolang de voorgehouden worst lekker genoeg is). En gevuld met categorie 4. Zo. Dat staat op papier, welk  type ben  jij….😘

Over C-level quite quitting achter hun bureau.. Ze zitten er nog. Netjes in de MT-call. Camera aan, energie uit. Scrollend door cijfers, stilletjes afhaken. Ze doen wat moet…niks meer. Beetje bijsturen, beetje afronden. Op papier nog aan. In het echt al lang weg. Maar ja…  die bonus, dat cv, die aandelen die “bijna” vrijkomen, die functietitel  En dus blijven ze hangen. Niet omdat het nog klopt. Maar omdat vertrekken gedoe is. Maar kiezen? Dat is lastig als je vastgeketend zit aan gouden handboeien. Of aan dat innerlijke stemmetje dat zegt: “Straks heb je niks.” Spoiler: je hebt nu al niks. Behalve een functie, een visitekaartje en een LinkedIn-foto die ouder is dan je laatste gevoel van werkgeluk. Dus: wil je blijven? Prima. Maar wees dan wakker. Wil je weg? Ook goed. Maar wees dan eerlijk. Stop met overleven op de automatische piloot. Ga ergens staan waar je weer iets voelt. Niet voor je cv. Maar voor jezelf. Dat is pas leiderschap.

Lieve mensen, ik ben onder curatele gesteld. Niet door een rechter, maar door de gemeente Amsterdam. Omdat ik een zorgfactuur van UMC niet had betaald. Wist ik veel dat die bestond. Die factuur lag namelijk keurig verstopt in hun app. Mailen mag niet meer, privacy en zo. En toen ging de telefoon: een ambtenaar van de gemeente die vroeg of ze me kon helpen met een betalingsregeling. Alsof ik met een krat lege flessen voor de deur van de voedselbank stond. Hoe ze aan die info kwam? Landelijk Convenant Vroegsignalering. Een soort Big Brother-akkoord waarin zorgverzekeraars je achter je rug verklikken aan de gemeente. Ik heb geen schulden, geen BKR-dossier. Alleen geen idee van deze factuur. Maar in plaats van een belletje van UMC, belt dus de gemeente. Met ons belastinggeld. Dit is geen omkijken naar elkaar 🫣 . Dit is gluren in elkaars portemonnee en de privacy onder het tapijt schuiven. Betutteling van de bovenste plank, uitgevoerd door mensen die zelf de regels niet meer snappen. Dus Femke, doe me een lol. Minder bemoeien met mijn portemonnee, meer met de vuilnis op straat. Daar knapt iedereen van op. ✉️  ben@andthebigfish.com

Macho-leiders. Je kent ze wel. Luid. Zeker van zichzelf. Groot ego, klein luistervermogen. Poetin. Trump. Musk. Of gewoon je eigen opportunistische oprichter met een mening. Ze zeggen: “Ik weet hoe het moet.” Ze bedoelen: “Ik ben de baas.” Ze geloven in hun gevoel. Behalve als het fout gaat. Dan lag het aan jou. En weet je wat gek is? We zijn ze zat. Maar we halen ze nog steeds binnen. Want: “Hij straalt kracht uit.” Nee. Hij straalt macht en controle uit. Verwar het niet. Macho is niet directief. Macho is: ik bepaal. Directief is: ik geef richting. En sturing. Zit er bovenop;  niet om de baas te spelen, maar om de kwaliteit omhoog te trekken. en de ambitie te realiseren. Macho draait om macht. Om eigen gewin. Met een hofhouding van loyalisten die ja knikken  Iedereen roept om sterke leiders. Maar zodra iemand écht richting geeft, hoor je het al:  “Oeh, beetje macho hè?” Nee. Een béétje sturing is geen borstklopperij. Misschien moeten we gewoon weer leren het verschil te zien tussen dominantie en haantjesgedrag. Dominantie geeft richting, sturing en scherpte. Macho’s zoeken applaus. En een spiegel? Die hebben ze thuis wel… maar alleen om zichzelf in te bewonderen.

If we want to build winning teams in an AI-driven future, we must rethink who should lead, and why. Het klinkt simpel. Maar deze ene zin raakt de kern van wat er nú nodig is. De wereld verandert razendsnel. Technologie versnelt alles, niet alleen processen, maar ook verwachtingen, businessmodellen en besluitvorming. En dus verandert ook de rol van leiders. Niet langer alleen sturen, beheersen of uitvoeren. Maar: richting geven in onzekerheid, ruimte creëren voor experiment, en technologie begrijpen op een mensgerichte manier. Toch zien we nog te vaak dat leiders worden gekozen op basis van hun trackrecord, niet op basis van hun fit met de échte context van vandaag. Of erger: omdat ze lijken op hun voorganger. Comfortabel? Misschien. Maar zelden effectief. De echte impact begint bij het stellen van de juiste vragen. Wat vraagt deze fase van het bedrijf? Waar wringt het écht in het team? Wat is de dominante cultuur, en wie kan daarbinnen of juist daartegen het verschil maken?

I recently caught up with a friend who’s now CEO of a mid-sized company. She started there seven years ago, climbed the ladder, and when the previous CEO left, colleagues asked: “Why don’t you go for it?” She hadn’t considered it, until then. She stepped up, told the board, and got the job. But here’s the kicker: why wasn’t she asked first? Too often, boards reflexively look outside when there's a leadership gap. Meanwhile, strong internal candidates, people who know the business and have earned trust, are overlooked. Brutal truth? Internal leaders are undervalued. And ambition often hides in plain sight. To boards: Stop overlooking your own. To leaders: Don’t wait to be picked. Step forward. Sometimes one question is all it takes to change everything. #Leadership #diversit y #Executivesearch #Brutalhonesty   #Executivehiring   #Headhunting   #thebigfish   #bigfish

Als mij gewoon eerlijk was verteld waar ik écht aan moest werken, zonder om de hete brij heen te draaien, dan was er niet achteraf bij anderen geklaagd, maar was ik er direct op aangesproken. Dan had hij/zij/x mij niet maanden laten zwemmen in onduidelijkheid, maar eerlijk gezegd waar ik aan toe was. Dan had ik er direct mee aan de slag gekund en waar nodig om hulp gevraagd. Zeg het dus gewoon. Eerlijkheid is echt niet moeilijk, het is helder. Het betekent niet dat je bot of grensoverschrijdend bent, juist niet. Echt eerlijk zijn is juist respect tonen voor de ander. Het betekent dat je iemand serieus neemt, recht in de ogen kijkt en durft te zeggen wat gezegd moet worden. Sterke leiders kiezen voor eerlijkheid. Omdat een moeilijke waarheid altijd beter is dan een mooi verpakte leugen. Eens of oneens? 🤔  ben@andthebigfish.com www.andthebigfish.com #andthebigfish   #thebigfish   #executivehiring   #executivesearch   #interimmanagement #interimsolutions   #CEO #executives