🐠🐠Mijn identiteit komt niet met een bijsluiter🐟🐟

Ik ben homo. Dus vanzelfsprekend ben ik creatief. Gevoelig. Goed gekleed. Progressief. Dol op musicals. Emotioneel intelligent. Inclusief. Tegen rechts. Voor Palestina. Tegen Trump. Voor het klimaat. Waarschijnlijk ook bovengemiddeld goed in interieuradvies. En ik hou van bloemen. Of juist: ijdel, promiscue, dramatisch, oppervlakkig en vooral heel erg met mezelf bezig. 

Handig toch, zo’n identiteit? Je krijgt er blijkbaar meteen een complete persoonlijkheid, politieke overtuiging en set competenties bij. Maar ook een positief etiket blijft een etiket. 

‘Homo’s zijn creatief’ is principieel dezelfde denkfout als ‘homo’s zijn ongeschikt voor…’. In beide gevallen schrijf je een individu eigenschappen toe op basis van de groep waartoe hij behoort. Alleen de verpakking is sympathieker. 

Identiteit komt niet met een bijsluiter. Dat ik homo ben, zegt iets over op wie ik verliefd word. Niet over al het andere. Net zoals vrouw-zijn niet automatisch betekent dat je verbindender, zorgzamer of empathischer leidinggeeft 😊. 

Toch doen we dat opvallend vaak. We koppelen aan iemands identiteit niet alleen politieke overtuigingen, maar ook allerlei zogenaamde kwaliteiten. En juist daar heb ik moeite mee. 

Pride en diversiteit gaan voor mij over iets fundamentelers: accepteer mij als individu, niet als vertegenwoordiger van een categorie. En precies daar raakt het mijn werk bij &The Big Fish. 

Mijn regenboog komt dan ook zonder bijsluiter.