Here’s your to-do list, the soon you start, the better! - Keep your best people, they’re already halfway out the door. - Hire better leaders, not louder ones. - Make AI work for you, not replace you. - Build cultures where truth and brutal honesty is allowed. - Stop talking about purpose, start living it. - Remember: burnout doesn't look good on anyone, not even in a tailored suit or dress. - And finally, look in the mirror. The problem (and the solution) usually start there. At &The Big Fish, we help leaders face that reflection. Brutally honest, but always on your side. .. 🎣

Vroeger (en eigenlijk nog steeds) had elk bedrijf een eigen directieteam. Fulltime. Grote titels, volle agenda’s, dikke leasebakken. Tegenwoordig zie je iets nieuws ontstaan: parttime leiderschap. Of, zoals het in LinkedIn-taal heet, fractional leadership. Niet omdat het goedkoper is, maar omdat het slimmer is. De meeste middelgrote bedrijven hebben geen vijf C-levels nodig die de hele week in vergaderingen zitten. Ze hebben leiders  nodig die weten wanneer ze er wél moeten zijn. Die richting geven, scherpte brengen, sturen waar nodig en dan weer ruimte laten voor de mensen die het echte werk doen. En de ervaren leiders zelf? Die hebben hun oorlogen al gevoerd. Ze snakken niet naar nóg een 60-urige week, maar naar focus. Naar betekenis. Naar werken op het punt waar ze echt waarde toevoegen. Dus ja, laat die high potentials draaien. Zet de ervaren koppen in waar het telt. Minder uren, meer impact. Dat is geen zwaktebod. Dat is volwassen leiderschap. Want eerlijk: liever een leider die fris binnenwandelt op dinsdag, dan eentje die op vrijdag met koffie en adrenaline nog net overeind blijft. The Part-Time Board Is No Weakness… 🐟 Back in the day (and honestly, still today), every company had its own full-time executive team. Big titles, packed calendars, fancy company cars. But there’s a new trend emerging: part-time leadership. Or, as LinkedIn likes to call it, fractional leadership. Not because it’s cheaper, but because it’s smarter. Most mid-sized companies don’t need five full-time C-levels sitting in meetings all week. They need leaders who know when to show up; who bring direction, focus, and clarity, and then make space for the people doing the real work. And those seasoned leaders? They’ve fought their battles. They’re not craving another 60-hour week, but focus. Meaning. The chance to work where they truly add value. So yes, let the high potentials run the show. Deploy the experienced minds where it matters most. Fewer hours, more impact. That’s not a weakness. That’s mature leadership. Because honestly, better a leader who walks in fresh on Tuesday than one barely standing on Friday, fueled by caffeine and adrenaline.

CEO’s worden niet afgerekend op hun visie. Ook niet op hun Excel-fetisj, hun ‘purpose slides’ of de frequentie van hun LinkedIn-updates. Nee, ze worden afgerekend op iets veel subtielers: de mate waarin zij zelf eerlijk en oprecht zijn. En nog belangrijker, de mate waarin mensen om hen heen nog de waarheid durven te zeggen. En dat is tricky. Hoe hoger je komt, hoe zachter de feedback en hoe meer je als medewerker met een kluitje in het riet wordt gestuurd. Zo zal ik nooit vergeten dat een CEO van een beursgenoteerd fonds mij vertelde dat wanneer een voorstel van een van de directieleden niet beviel, het de aantekening ‘KIR’ kreeg. De rechterhand wist dan dat het directielid met een kluitje in het riet gestuurd moest worden. Ik moest er toen hartelijk om lachen, samen met de CEO. Nu realiseer ik mij dat er op een dag alleen nog knikjes, glimlachjes en applausjes overblijven. De organisatie loopt op eieren, en jij denkt dat het marmer is. Daarom is Radical Candor zo’n feest, vooral omdat het je herinnert aan de essentie: durf je tegelijkertijd streng én betrokken te zijn? Kun je tegen je CMO zeggen dat het plan niet deugt, zonder als mens af te serveren? Klinkt simpel, maar het is de moeilijkste kunst in leiderschap. Het vraagt moed om niet weg te glijden in óf botte botheid (lekker eerlijk maar nul empathie), óf die dodelijke beleefdheid (‘goed idee, laten we dit in Q4 parkeren’).  Dus beste CEO, je mensen voelen feilloos aan of je écht luistert. En of ze iets tegen je mogen zeggen zonder dat het hun loopbaan kost. Als dat klimaat ontbreekt, dan is elke strategie, hoe briljant ook, een luchtkasteel. Dus: laat je regelmatig inspireren. Ja, ook jij. Niet alleen tijdens een studiereis, Formule 1 of tijdens een management-heisessie, maar gewoon tussendoor.  Radicalcandor.com  is zo’n plek waar je jezelf even een spiegel kan voorhouden. En misschien, heel misschien, durft dan straks iemand tegen jou te zeggen: ‘Weet je wat, eindbaas?’ ‘Dat idee van jou is ruk.’ En lach je juist daar samen om. Want dan weet je: de organisatie leeft nog... 🦈

Je kent ze wel. CEO’s met titels groter dan hun nachtrust. Agenda vol, Zoom aan, telefoon roodgloeiend. Altijd onderweg, nooit aanwezig. En maar denken dat het erbij hoort. “Nee” zeggen? Dat is voor amateurs. Echte leiders tikken nog een PowerPoint weg om drie uur ’s nachts. Totdat het klapt. De mensen zien dan geen leider meer, maar een zombie met of zonder das en/of hoge hakken. En geloof me: wallen inspireren niet. Een organisatie kan vaak een hoop hebben. Een dipje in de omzet. Een mislukte innovatie. En ook een slecht kwartaal. Maar een vermoeide CEO? Daar gaat alles van kraken. Want die is de energie van een organisatie en heeft een belangrijke voorbeeldfunctie. De CEO is de koers. Als die op omvallen staat, voelen alle medewerkers dat. Dus, beste CEO: stop met doen alsof je onmisbaar bent. Slaap. Sport. Eet eens iets zonder E-nummers en dat niet uit een zakje komt. Gun jezelf lucht. Want een fitte CEO is geen luxe. Het is noodzaak. Voor je mensen, je bedrijf en voor jouw kind dat thuis alweer roept: “Mama/Papa, luister je?” Ze kijken naar je en zien geen leider maar een doodmoe mens die nog net overeind blijft dankzij koffie en adrenaline en vastgeplakt is aan het mobiel. Inspirerend is anders. En ze zien vaak meer dan je denkt.  Dus ja, zorg voor jezelf. Niet morgen, maar nu. En vooral: gun jezelf ruimte om te denken. Want als jij niet fit bent, gaat jouw organisatie dat ook niet zijn. Een fitte CEO is immers geen luxe. Het is een bittere noodzaak. Voor jou. Voor je mensen. Voor de toekomst...🐟

Het afgelopen jaar heb ik het een aantal keer zien gebeuren: we posten niet al onze vacatures maar als ik er één post voor een mooie vaste of interim C-level rol dan stroomt mijn mailbox en what’s app vol met reacties. Klinkt goed, toch? Maar het grootste gedeelte van die reacties komt van mannen. En dat is geen toeval. Uit gesprekken en ervaring blijkt: veel vrouwen solliciteren pas als ze álle vinkjes op een vacature kunnen zetten. Terwijl mannen vaak denken: “Ik pas op 70%? Prima, ik ga ervoor.” Een ander voorbeeld. Kort geleden organiseerden we als &The Big Fish een sportief klantevent. Superleuk, goede energie. Maar ook daar viel me weer iets op: van de tientallen deelnemers waren er maar een paar vrouwen aanwezig. Ik weet dat het anders kan Begin 2019 heb ik samen met een goede zakenrelatie Chicks in Digital en Innovatie opgericht voor vrouwen in senior management in digital en innovatie. Inmiddels zijn we met meer dan 160 topvrouwen en zien we elkaar op meerdere netwerkbijeenkomsten per jaar. We helpen elkaar, delen kennis en spelen elkaar business toe. Dat werkt heel goed. Want zodra vrouwen de ruimte voelen en elkaar versterken, ontstaan er kansen En nu? Ik ben benieuwd: wat kan ik als founding partner bij een executive search & interim solutions bureau concreet anders doen om nog meer vrouwen over de streep te trekken en te solliciteren ook als de match niet helemaal 100% is? 👉 Moeten we nog directer en actiever vrouwen uitnodigen en/of anders benaderen? 👉 Of moeten wij als vrouwen ook zélf leren om sneller te zeggen: “Ik ga ervoor, ook al is de match niet 100%”?

Afgelopen weekend las ik een interview met Mijntje Lückerath in NRC, Lückerath is de samensteller van de Female Board Index. In het artikel staat dat Amerikaanse bedrijven hun diversiteitsbeleid van hun website halen. Te politiek beladen, te gevoelig. Maar ondertussen willen diezelfde bedrijven wél diverser worden. Want ‘de maatschappij vraagt erom', stelt Lückerath. Ik moest even met mijn ogen knipperen. Dit klinkt toch als een contradictio in terminis waar zelfs Mirjan Bikker rode oortjes van krijgt? Je bent vóór diversiteit, maar je zegt het niet hardop. Je wilt meer kleur, meer lghbtQ, meer invalshoeken etc., maar zodra het woord diversiteit op papier staat, krijgt de juridische afdeling buikpijn en haalt de communicatieafdeling het gummetje tevoorschijn. Diversiteit in stilte, achter de schermen, zonder dat iemand het merkt. Net zoiets als vegetarisch eten bij kaarslicht, maar in het donker toch stiekem een Dobben kroket wegwerken. En wat ik nog vreemder vind: dat dit een beetje goedgepraat wordt. Alsof je zegt: ‘Het is toch mooi dat ze het wél doen, al zeggen ze het niet?’ Sorry, maar als je ergens in gelooft, spreek je je uit. Punt. Anders wordt het een toneelstuk voor aandeelhouders, zonder overtuiging. Ik vind dus dat Lückerath dit niet had mogen polijsten. Want woorden doen ertoe. Zeker als het gaat om iets waar de samenleving om schreeuwt, zoals Lückerath zelf zegt. Nu begrijp ik dat er bedrijven zijn die (financieel) afhankelijk zijn van de overheid en daarom voorzichtig manoeuvreren. Maar eerlijk gezegd vraag ik me af of dat een valide argument is. Juist dan heb je de verantwoordelijkheid om te laten zien dat je voor gelijke kansen staat, in plaats van halfslachtig wegduiken achter politieke gevoeligheden. Dus, beste CEO’s én managementteams: als je écht diverser wilt zijn, zeg het dan ook. Zet het op je website, in je jaarverslag, op de muur van de wc’s als het moet. Maar stop met halfslachtig schuilen achter vaagheden. Diversiteit onder de tafel schuiven is nog altijd discriminatie in de praktijk. Blijf bij jezelf, hou vast aan wat je hebt ingezet en waai niet mee met de politieke wind. Want dan ben je geen frisse bries, maar gewoon een natte wind 🤣🤣. Wees gewoon brutally honest!

Afgelopen donderdag was Muiderberg  even het epicentrum van sportiviteit, gezelligheid en een tikje competitie. Geen saaie vergaderzaal, maar frisse buitenlucht, een flinke dosis energie en zo’n 45 CEO’s, investeerders en padelrackets. Ja, padel. Dat wonderlijke spelletje voor mensen die vroeger te slecht waren in tennis en te bang voor squash. Het idee was simpel: samen spelen, samen lachen, en ondertussen elkaar écht leren kennen. Want eerlijk is eerlijk, je ontdekt meer van iemand tijdens een rally van tien slagen dan tijdens tien vergaderingen. Buiten doe je zaken, buiten bouw je vertrouwen en dat bleek weer. Na een middag vol korte kennismakingen, verrassende duo’s en spannende potjes, ging één persoon er met de winst vandoor:  Jeroen Korving . Die man sloeg niet alleen de ballen, maar ook zijn tegenstanders het veld uit. Jeroen mag zich dan ook de trotse eerste winnaar van de &The Big Fish Bokaal noemen. Een beker die volgend jaar ongetwijfeld fel verdedigd gaat worden. En alsof dat nog niet genoeg was, sloten we af met een BBQ waar de gesprekken net zo lekker doorbakten als de hamburgers. Netwerken zonder dat het voelt als netwerken.  Dus dank aan iedereen die erbij was. Jeroen, succes met het bewaken van de bokaal. En tegen de rest zeggen we: tot de volgende keer. Want dit smaakt duidelijk naar meer.

Je hebt ze in elke organisatie. Vier type mensen, dit keer geen management kleuren 🏳️‍🌈. Laten we de types toch maar even noemen, niet omdat het kan of moet, maar omdat het gelukkig nog zomer is. Vakje 1: Mensen met kwaliteit én ambitie. De unicorns. De zeldzame wezens. Zoals jij. Je werkt hard, weet waar je heen wilt, en bent ook nog eens retegoed in jouw werk (en anderen vinden dit ook uiteraard). Die mag je koesteren, knuffelen, en af en toe gun je jezelf een verzetje. Jij houdt je bedrijf overeind. Zolang jij (en andere OSM-ers) tenminste niet weglopen omdat ze het zat zijn dat ze naast... Vakje 2: Mensen met kwaliteit, maar zonder ambitie. Geweldig in hun vak, maar nul behoefte om ‘door te groeien’. Vinden promoties onzin, blijven leren onzin, overleg een grote tijdverspilling en doelstellingen een uitvinding van de duivel. Ze doen gewoon hun werk (meestal) uitstekend, stellen de juiste vragen en gaan om vijf uur naar huis. Zonder schuldgevoel. Het zijn de stille motoren. Alleen jammer dat de manager-met-excel daar geen waardering voor heeft. Vakje 3: Mensen zonder kwaliteit, maar met ambitie. De gevaarlijkste soort. Ze hebben de skills van een natte vaatdoek, maar dromen van de directiekamer. En ze hebben ook de brutaliteit om er te komen ook. Ze managen zichzelf omhoog, trappen op de juiste tenen, likken de juiste laarzen. Voor je het weet zitten ze in het MT, besluiten ze over dingen waar ze niks van snappen, en vragen ze jou waarom jouw werk nog steeds niet af is. Vakje 4: Mensen zonder kwaliteit en zonder ambitie. De menselijke screensaver. Beweegt alleen als je erlangs loopt, en zelfs dan is het traag. Zit z’n uren uit, wacht op de pensioenleeftijd en kijkt ondertussen op Marktplaats naar tweedehands caravans. Het enige voordeel: ze vallen niet op. En weet je wat het wrange is? Organisaties worden vaak geleid door categorie 3. Overeind gehouden door categorie 2. Gedragen door categorie 1 (zolang de voorgehouden worst lekker genoeg is). En gevuld met categorie 4. Zo. Dat staat op papier, welk  type ben  jij….😘

Over C-level quite quitting achter hun bureau.. Ze zitten er nog. Netjes in de MT-call. Camera aan, energie uit. Scrollend door cijfers, stilletjes afhaken. Ze doen wat moet…niks meer. Beetje bijsturen, beetje afronden. Op papier nog aan. In het echt al lang weg. Maar ja…  die bonus, dat cv, die aandelen die “bijna” vrijkomen, die functietitel  En dus blijven ze hangen. Niet omdat het nog klopt. Maar omdat vertrekken gedoe is. Maar kiezen? Dat is lastig als je vastgeketend zit aan gouden handboeien. Of aan dat innerlijke stemmetje dat zegt: “Straks heb je niks.” Spoiler: je hebt nu al niks. Behalve een functie, een visitekaartje en een LinkedIn-foto die ouder is dan je laatste gevoel van werkgeluk. Dus: wil je blijven? Prima. Maar wees dan wakker. Wil je weg? Ook goed. Maar wees dan eerlijk. Stop met overleven op de automatische piloot. Ga ergens staan waar je weer iets voelt. Niet voor je cv. Maar voor jezelf. Dat is pas leiderschap.

Lieve mensen, ik ben onder curatele gesteld. Niet door een rechter, maar door de gemeente Amsterdam. Omdat ik een zorgfactuur van UMC niet had betaald. Wist ik veel dat die bestond. Die factuur lag namelijk keurig verstopt in hun app. Mailen mag niet meer, privacy en zo. En toen ging de telefoon: een ambtenaar van de gemeente die vroeg of ze me kon helpen met een betalingsregeling. Alsof ik met een krat lege flessen voor de deur van de voedselbank stond. Hoe ze aan die info kwam? Landelijk Convenant Vroegsignalering. Een soort Big Brother-akkoord waarin zorgverzekeraars je achter je rug verklikken aan de gemeente. Ik heb geen schulden, geen BKR-dossier. Alleen geen idee van deze factuur. Maar in plaats van een belletje van UMC, belt dus de gemeente. Met ons belastinggeld. Dit is geen omkijken naar elkaar 🫣 . Dit is gluren in elkaars portemonnee en de privacy onder het tapijt schuiven. Betutteling van de bovenste plank, uitgevoerd door mensen die zelf de regels niet meer snappen. Dus Femke, doe me een lol. Minder bemoeien met mijn portemonnee, meer met de vuilnis op straat. Daar knapt iedereen van op. ✉️  ben@andthebigfish.com

Macho-leiders. Je kent ze wel. Luid. Zeker van zichzelf. Groot ego, klein luistervermogen. Poetin. Trump. Musk. Of gewoon je eigen opportunistische oprichter met een mening. Ze zeggen: “Ik weet hoe het moet.” Ze bedoelen: “Ik ben de baas.” Ze geloven in hun gevoel. Behalve als het fout gaat. Dan lag het aan jou. En weet je wat gek is? We zijn ze zat. Maar we halen ze nog steeds binnen. Want: “Hij straalt kracht uit.” Nee. Hij straalt macht en controle uit. Verwar het niet. Macho is niet directief. Macho is: ik bepaal. Directief is: ik geef richting. En sturing. Zit er bovenop;  niet om de baas te spelen, maar om de kwaliteit omhoog te trekken. en de ambitie te realiseren. Macho draait om macht. Om eigen gewin. Met een hofhouding van loyalisten die ja knikken  Iedereen roept om sterke leiders. Maar zodra iemand écht richting geeft, hoor je het al:  “Oeh, beetje macho hè?” Nee. Een béétje sturing is geen borstklopperij. Misschien moeten we gewoon weer leren het verschil te zien tussen dominantie en haantjesgedrag. Dominantie geeft richting, sturing en scherpte. Macho’s zoeken applaus. En een spiegel? Die hebben ze thuis wel… maar alleen om zichzelf in te bewonderen.

If we want to build winning teams in an AI-driven future, we must rethink who should lead, and why. Het klinkt simpel. Maar deze ene zin raakt de kern van wat er nú nodig is. De wereld verandert razendsnel. Technologie versnelt alles, niet alleen processen, maar ook verwachtingen, businessmodellen en besluitvorming. En dus verandert ook de rol van leiders. Niet langer alleen sturen, beheersen of uitvoeren. Maar: richting geven in onzekerheid, ruimte creëren voor experiment, en technologie begrijpen op een mensgerichte manier. Toch zien we nog te vaak dat leiders worden gekozen op basis van hun trackrecord, niet op basis van hun fit met de échte context van vandaag. Of erger: omdat ze lijken op hun voorganger. Comfortabel? Misschien. Maar zelden effectief. De echte impact begint bij het stellen van de juiste vragen. Wat vraagt deze fase van het bedrijf? Waar wringt het écht in het team? Wat is de dominante cultuur, en wie kan daarbinnen of juist daartegen het verschil maken?